LVMH, Nuti Ivo en de lobby in Brussel: Politico onthult ‘ontbossingsleer’ van leerlooierij binnen de groep

Een exclusief onderzoek van Politico, ondersteund door de ngo Global Witness, werpt een scherp licht op de schaduwzijden van Nuti Ivo, een Italiaanse leerlooierij onder de vlag van LVMH. Tussen agressieve lobbyactiviteiten in Brussel en importen gelinkt aan ontbossing in Paraguay, botst de ‘zero deforestation’-strategie van de luxegigant met de realiteit.

De groep van Bernard Arnault, die zijn ambitie voor volledige ontbossingsvrijheid tegen 2025 benadrukt, wordt nu ingehaald door de praktijken van zijn Métiers d’Art-divisie. Volgens Politico wordt leerlooierij Nuti Ivo, overgenomen in 2023, beschuldigd van grootschalige inkoop in de Paraguayaanse Gran Chaco, een gebied dat wordt verwoest door intensieve veeteelt.

Chantage met sluiting

Geconfronteerd met de naderende EU-ontbossingsverordening (EUDR), kiest de directeur van Nuti Ivo, Fabrizio Nuti, voor de aanval. Voor het Europees Parlement dreigde hij met een onmiddellijk faillissement: “Als we de benodigde grondstoffen niet kunnen inkopen, gaan we van de ene op de andere dag op slot”, verklaarde hij volgens Politico.

Deze noodkreet verhult een grote politieke strijd. De leerindustrie probeert een last-minute vrijstelling te krijgen door huiden te presenteren als een ‘bijproduct’ van vlees. De cijfers spreken de aanname van een marginale aanvoer echter tegen: Nuti Ivo importeerde in 2025 2.710 ton Paraguayaans leer, met een waarde van 3,4 miljoen euro. Voor de ngo’s is de inconsistentie compleet: hoe kan vlees uit verwoeste bossen verboden worden, terwijl een handtas van hetzelfde dier wel is toegestaan?

Belangenverstrengeling in het hart van de Gran Chaco

Het onderzoek van Politico legt ook een managementprobleem bloot. Fabrizio Nuti is niet zomaar een manager onder contract bij LVMH; hij bezit veertig procent van Parpelli, de Paraguayaanse leerlooierij die de omstreden huiden naar Italië verscheept.

Deze ondoorzichtige structuur bemoeilijkt de door de Franse groep beloofde traceerbaarheid aanzienlijk. Global Witness is stellig: Nuti Ivo kan slechts 45 procent van zijn huiden traceren tot een specifiek slachthuis. Dit gebrek aan toezicht zou de infiltratie van leer mogelijk hebben gemaakt dat gelinkt is aan de verdwijning van 110.000 hectare bos sinds 2021, op land dat soms door inheemse gemeenschappen wordt geclaimd.

De onmogelijke overstap naar ‘groen’?

Waarom zo’n focus op risicovol runderleer? Hoewel LVMH experimenteert met zogenoemde ‘alternatieve’ leersoorten (paddenstoel, ananas), blijft de industriële realiteit onverbiddelijk. Iconische huizen als Louis Vuitton en Dior eisen een stevigheid en nerfkwaliteit die ‘groen leer’ voor hun topstukken nog steeds niet kan evenaren.

Hoewel de groep zijn toeleveringsketens voor beschermde diersoorten (krokodillen, pythons) veiligstelt, blijft runderleer de onmisbare brandstof voor de massaproductie van lederwaren en voor de auto-industrie. In een reactie aan Politico verzekert LVMH te onderhandelen over een ‘geleidelijke stopzetting’ van zijn Paraguayaanse contracten. Douanegegevens tonen echter actieve leveringen tot afgelopen januari, wat het beeld van een duidelijke breuk schaadt.

Een barometer voor Europese regelgeving

Naast de LVMH-zaak dient deze kwestie als een praktijktest voor de robuustheid van de EU-ontbossingsverordening (EUDR). Door zich te richten op de wereldwijde nummer één in luxe, testen ngo’s en toezichthouders de weerbaarheid van de controlemechanismen tegenover de zwaargewichten in de sector. Dit dossier belicht een ongekende strijd: aan de ene kant de eis van Brussel om gegeolokaliseerde traceerbaarheid als wereldwijde standaard op te leggen; aan de andere kant historische toeleveringsketens die hun schaduwzijden proberen te behouden door technische belemmeringen aan te voeren.

Als leer een vrijstelling krijgt of als de tekortkomingen van Nuti Ivo worden genegeerd, dreigt het hele raamwerk van de EUDR in te storten. Dit opent de deur voor vergelijkbare claims voor andere gevoelige grondstoffen zoals cacao of palmolie. Voor investeerders markeert deze ontwikkeling de komst van een nieuw paradigma. Hierin is niet-financiële naleving net zo bepalend – en risicovol – als de boekhoudkundige balans.

De verantwoordelijkheid van een leider

Voor de wereldleider in luxe reikt de inzet verder dan alleen het wettelijke kader. “Met alle middelen die het tot zijn beschikking heeft, heeft LVMH de verantwoordelijkheid om ervoor te zorgen dat zijn dochterondernemingen daadwerkelijk voldoen aan het eigen beleid”, stelt Charlie Hammans van Global Witness in Politico.

Nu de EUDR binnenkort van kracht wordt, staat de groep met de rug tegen de muur. Het moet bewijzen dat zijn luxe geen nasmaak van Paraguayaanse as heeft, anders loopt zijn imago als duurzaamheidspionier blijvende schade op.

Dit artikel is in het Nederlands vertaald met behulp van een AI-tool.

FashionUnited gebruikt AI taaltools om het vertalen van (nieuws)artikelen te versnellen en de vertalingen te proeflezen om het eindresultaat te verbeteren. Dit bespaart onze menselijke journalisten tijd die ze kunnen besteden aan onderzoek en het schrijven van eigen artikelen. Artikelen die met behulp van AI zijn vertaald, worden gecontroleerd en geredigeerd door een menselijke bureauredacteur voordat ze online gaan. Als je vragen of opmerkingen hebt over dit proces, stuur dan een e-mail naar info@fashionunited.com.