Christine Boland over de mode van FW27: Escapisme is het niet, maar wat dan wel?

De tijdgeest is lelijk en zwaarbewolkt. Creatieve sectoren reageren met vluchtroutes en oplossingen, de mode in het bijzonder. Zo opent Christine Boland haar trendseminar over de wintermode van volgend jaar. Ze voorspelt overdadige ontwerpen met een constructieve bedoeling: het bemoedigen van de mens.

Grounding, aarden

Boland kapselt haar trendvoorspellingen in een maatschappelijk verlangen om gegronder te leren leven. De eerste tendens, die ze 'regrounding' noemt, gaat voor de expert over aanwezig zijn in de ruimte, je aandachtsspanne oprekken en met je handen bezig zijn — kortom, alles wat AI niet kan.

Maar dat wortelen is moeilijk, stelt Boland, met de overdaad aan informatie die zich via het web aan ons opdringt: beelden zonder context, meningen die polariseren. "We raken vervreemd van onszelf en van anderen, missen een gedeelde waarheid en het contact met de natuur.” De vraag is niet hoe je aan die complexe werkelijkheid kunt ontvluchten, maar hoe je ermee kunt samenleven. Designers hebben daar hun ideeën bij, en maken er kleren, tassen en schoenen die ze vertolken. "Dat is hun vak." Boland vertaalt ze in haar trendseminar naar drie tendensen.

Individual Familiarity

Vertrouwde items met iets vernieuwends worden bestsellers, voorspelt Boland met haar eerste richting, Individual Familiarity. Zo duikt folklore weer op in collecties, maar Boland en haar team konden veel van die ontwerpen niet terugvoeren op één cultuur: oost-Europees? Afghaans? Liberty? Het zijn mengsels van erfgoed. Boland noemt dat ‘bohemian beyond borders’. De kunst is om referenties samen te brengen zonder ze te benoemen. Van cultuurkaping is dan ook geen sprake.

Layering is een methode om bekende items te vervreemden. Boland wijst op de Prada-show in februari. Miuccia, bijna een halve eeuw betrokken bij het modehuis, sprak vooraf over de versimpeling van complexiteit. Ze nam geen zestig maar vijftien modellen, en liet hen meerdere keren lopen, telkens in een laagje minder. Het leverde reuze commerciële mode op: een overhemd met lange mouwen onder een jack, kant dat overal onderuit piept. Voor de complete look wil je het allemaal. "Hoe klassiek je klant ook is, inspireer ze tot dit soort combinaties", tipt Boland.

Materialen en ambacht kunnen ook herkenning oproepen: fraai vlechtwerk in een tas, handbreisels, suède in jaren-70-bruin. Met surface design maken ontwerpers stoffen interessanter. De rijke jacquards in de wintercollectie van Gucci en de metallic bewerkingen bij No 21 zijn goede voorbeelden. Ook die technieken kun je stapelen, en dan geldt: more is more.

Frisheid krijg je ook door met proporties te spelen. Na een constante verbreding van de broek langs het hele genderspectrum wordt nu het bovenlichaam wijder: jaren-80-schouders, een brede borst. De broek of rok eronder versmalt voor het contrast.

Het staat de ontwerper vrij nog veel flinker te overdrijven, door draagbare mode combineren met dijhoge leren laklaarzen (For All Mankind), of het lijf te accentueren met leren riemen op plekken waar ze het niet per se sieren, zoals net onder de heupen, gezien bij Chanel.

Qua kleur verwacht Boland veel celadonblauw met aubergine, groenbruin uit de jaren zeventig en 'gemeen geel’. Fel en neon, dat zagen we al eerder. Ook de herfstachtige gradaties uit het Etro- en Missoni-spectrum duiken op, maar in onverwachte combinaties. De kunst is om één tint te kiezen en die eruit te laten springen. Anders blijft het bij nostalgie, en nostalgie helpt de tijd niet vooruit.

Dramatic Antidote

De tweede tendens waar Boland het keren van het tij aan ophangt is Dramatic Antidote. Ze noemt de wintercollectie van Valentino, waar Alessandro Michele theatrale pailletten voorschotelde en diepe V-halsbloezen opvulde met kant, met daar nog een statement-ketting overheen. All-over kant, waarbij het hele lichaam erin verdrinkt, zagen we bij Saint Laurent. Bij Margiela leken de rokken wel van het Franse hof te komen, grandioos als ze waren in hun uitvoering, de stof leek wel 3D geprint. Het is geen grijzemuismode. "We wachten niet op een feest voor dit soort outfits", zegt Boland. Die houding hoort er wel een beetje bij.

Voor grandeur moet het materiaal gedegen zijn: stevig velours (niet van nepzijde), bronzen knopen (geen plastic), en borduurwerk met gouddraad. LCD Textiles, een Milanese stofproducent, zette de toon tijdens de designweek met een volledig aangeklede eettafel, tot aan de borden toe uitgevoerd in fijne zilveren zijde. Minder mag het eigenlijk niet zijn. In die zin is de trend niet aan elke klant besteed.

Met 'dramatisch tegengif' doelt Boland ook op de politieke lading van de mode, als reactie op de conservatieve beweging die de vrouw terug achter het aanrecht willen plaatsen. Ambitieuze vrouwen moeten een stapje terug doen, geloven zij. Niet als het aan modeontwerpers ligt. Adrian Appiolaza (Moschino) zet de werkende vrouw neer in mantelpakjes met onthullende kanten panelen en breedgeschouderde colberts met ruches — ze zwieren alle kanten op. Niets keurigs aan. David Koma's modellen zijn zelfs grunge in diep uitgesneden zwarte tops en tule rokken. Ze verstoppen zich niet, en geven met zelfvertrouwen hun lichaam prijs.

In dit trendverhaal winnen de meer conservatieve kleuren terrein: beige, wit, zwart, en historische pastels worden graag gebruikt door ontwerpers, net als heel oude roze, en petrolblauw. Versiersels zijn van goud, brons en oud zilver, liever in matte varianten dan hoogglans.

Unapologetic Presence

De derde tendens, Unapologetic Presence, vraagt om ruimte: de fysieke ruimte die je inneemt met je lichaam, en de mentale ruimte die je opeist door op te vallen. Boland nodigt uit om naar mode te kijken zoals Jeff Koons. 'Hier ben ik' en 'zie mij.' Voorbeelden van de catwalk: de teddybeerjas inclusief oortjes van Loewe, de lakjurken van Christian Siriano en de kuikengele bontjassen van Max Mara.

De technische vertaling loopt van sculpturale plooien in stevige stoffen tot architecturale kragen (funnel necks) en opgezette schouderpartijen boven een slankere broek. Zie de gestileerde jassen met perfect-rond uitgesneden taille bij Jil Sander, opgezette schouder-tops bij Carven, en bontjassen om in te verzuipen bij Saint Laurent. Bescheidener is de sjaal met koopdetails van Sacai; Die kun je nog 'omlaag' stylen, boven een gestreken overhemd.

Kleuren binnen de tendens, de meest schreeuwerige van de drie, schuiven op van primair naar kikkergroen, Yves Klein-blauw, fuchsia. Ze mogen fel zijn en tegen elkaar in gaan. Color blocking keert terug. Niet iedereen vindt het mooi, en dat is precies de bedoeling. Schaamteloze aanwezigheid is een opdracht, een bevrijdende zienswijze waar de consument nog van moet worden overtuigd. Boland: "Aanwezig zijn zonder excuusjes lukt je niet zonder af en toe bold te zijn."

De overal opduikende inflatables passen ook in dit modebeeld. Moschino liep drie jaar terug voorop met zijn pool party-collectie; sindsdien duiken ze op als kunstobjecten in winkels en op de catwalk. Moncler plaatste tijdens de Milan Design Week in april een enorme opblaasbare rode octopus in 10 Corso Como — acht poten die tussen ramen en muren uitpiepten. De boodschap van zo’n object is hetzelfde als bij de opgeblazen kleren: pak de ruimte.