De komst van Pieter Mulier bij Versace luidt een nieuw tijdperk in voor het Italiaanse modehuis

De aankondiging van donderdag dat Pieter Mulier de nieuwe creatief directeur van Versace wordt, bevestigt de geruchten die al maanden de ronde doen in de modewereld. De Prada Group en Versace hebben de benoeming gezamenlijk bevestigd. Hiermee komt de Belgische ontwerper aan het creatieve roer te staan van een van de meest iconische namen in de mode, nu het merk een nieuw hoofdstuk ingaat onder Italiaans eigendom.

Mulier brengt een indrukwekkend en vooruitstrevend cv met zich mee. De in Brussel opgeleide architect die de stap maakte naar ontwerper, werd in 2003 ontdekt door Raf Simons. Daarna werkte hij nauw met hem samen bij Jil Sander, Dior en Calvin Klein. Uiteindelijk werd hij creatief directeur bij Calvin Klein toen Simons daar de functie van creatief directeur bekleedde. Na deze vormende periode begon hij in 2021 bij Alaïa. Hij was de eerste creatief directeur die het legendarische Parijse modehuis benoemde sinds de dood van de oprichter. In vijf jaar tijd oogstte hij lof voor het vernieuwen van het merk, met respect voor de historische codes.

De korte termijn van Vitale

Versace staat op een kruispunt, met veel potentieel en onafgemaakte zaken. Het laatste seizoen van het merk onder Dario Vitale kreeg veel lof, maar zijn aanstelling was van korte duur. Deze eindigde kort nadat de overname door Prada eind 2025 werd afgerond. Onder de vorige Amerikaanse eigenaar, Capri Holdings, had Versace moeite een duidelijke luxe-identiteit te formuleren te midden van dalende verkoopcijfers.

De taak van Mulier is niet alleen het ontwerpen van mooie kleding, maar ook het definiëren waar Versace voor staat in 2026 en daarna. Dit betekent het verenigen van het flamboyante DNA van het huis: de glamour, de gedurfde prints en de historische codes die ‘Versace’ zelfs voor niet-modekenners een bekende naam maken. Dit alles moet in lijn zijn met de marktrealiteit van de hedendaagse luxeconsument. Jaren van ‘quiet luxury’ hebben het publiek gewend gemaakt aan nuance en individualiteit. De uitgesproken glamour van Versace kan aan deze vraag voldoen, maar heeft daarvoor een coherente visie nodig.

Tijdens zijn periode bij Alaïa toonde Mulier dat hij respect voor het rijke verleden van een merk kan combineren met de culturele relevantie die een jonger publiek zoekt. Dit deed hij met sterke accessoires, sculpturale silhouetten en stukken die op zichzelf iconische momenten creëren. Die gevoeligheid is cruciaal bij Versace, waar accessoires en de niet voor de rode loper bestemde ready-to-wear-collecties historisch gezien een ondergeschikte rol speelden ten opzichte van de spectaculaire momenten. Hier liggen kansen: van het verfijnen van sportieve luxe tot het herdefiniëren van de tassen- en schoenencategorieën, en dat alles met behoud van de kenmerkende bravoure van Versace.

Even intrigerend is het netwerk van relaties rondom deze benoeming. Nu Raf Simons co-creatief directeur is bij Prada, leidt de connectie tussen Mulier en Simons onvermijdelijk tot speculatie over een creatieve dialoog tussen de modehuizen van de groep. Deze dynamiek kan net zo bepalend zijn voor de bredere esthetische strategie van de Prada Group als elke afzonderlijke catwalkshow.

Uiteindelijk is de vraag niet of Pieter Mulier kan ‘ontwerpen’ voor Versace, maar of hij het merk kan leiden. Hij moet de mythische glamour omzetten in een duurzaam en vooruitstrevend luxeverhaal dat resoneert in Milaan, New York, Seoul en daarbuiten. Op papier lijkt de combinatie logisch. De praktijk zal uitwijzen of dit een renaissance voor Versace is, of slechts een nieuw hoofdstuk in zijn lange en legendarische geschiedenis.