Haider Ackermann vindt de perfecte balans tussen verleiding en ingetogenheid bij Tom Ford

Soms overstijgt een modeshow het seizoen. Het overtreft de verwachtingen en brengt oprechte opwinding in de modemarathon die een maand duurt. Dat moment is nu in Parijs, met de presentatie van Haider Ackermann voor Tom Ford herfst-winter 2026.

Paris Fashion Week is bekend met spektakel – zie de spectaculaire productie van Dior van miljoenen euro's in de Tuilerieën – maar deze show is bijna bewust ingetogen. Misschien is het de intieme setting in plaats van een kolossale locatie. De kubus van witte muren is aanvankelijk zwak verlicht, waardoor kleuren en silhouetten enigszins verborgen blijven. Totdat het oog zich aanpast en de ruimte oplicht. Geleidelijk onthult de ruimte de kleding in volle glorie. De verlichting lijkt afgesteld om het publiek te vertragen, waardoor de aandacht op de modellen en natuurlijk de kleding wordt gevestigd.

Een deel van de magie komt van het samenspel tussen de mannen en vrouwen op de catwalk. Ackermann stylet hen met een gedeeld vocabulaire: gedeconstrueerde tailoring, laag op de heupen gedragen pantalons, scherp gesneden jasjes en blouses die net genoeg open zijn om een glimp van de huid te tonen. Hun sexappeal straalt zelfvertrouwen uit, een eigenschap die altijd centraal heeft gestaan in het DNA van Tom Ford. De oprichter van het merk, Tom Ford zelf, bouwde een reputatie op met het verkopen van verlangen. Dit deed hij met provocerende campagnes die Gucci in de jaren negentig weer in de schijnwerpers zetten, tot de nu beruchte G-strings met strassteentjes die de onbeschaamde glamour van dat decennium definieerden.

Ackermann brengt echter een ander soort sensualiteit. Zijn versie is minder uitbundig en subtieler. Het komt tot uiting in verhouding, kleur, stof en gebaar in plaats van shockeffect. Het resultaat is een co-ed dialoog die natuurlijk aanvoelt in plaats van gekunsteld. Dit is zeldzaam op de hedendaagse catwalks, waar gender-blending vaak geforceerd of als een budgettaire noodzaak overkomt.

Uiteindelijk spreken de kleren voor zich. Maatwerk vormt de ruggengraat van de collectie: scherp gesneden pakken in klassieke materialen, dichte wol, krijtstrepen en getextureerde bouclé. Jasjes omhelzen de romp, terwijl broeken nonchalant op de heup hangen, soms vastgezet met een band om de taille. De silhouetten flirten met bloot, maar verliezen nooit hun kalmte. Ze onthullen huid en stralen tegelijkertijd attitude uit.

Een vleugje oneerbiedigheid

Strakke overhemden met dalmatiërprint kragen, een knipoog van humor tegen het verder gedisciplineerde palet. Denim is gewassen en doorleefd, gedragen met een nonchalant gemak dat zowel geschikt is voor een bestuursvergadering als een avondje uit. Rode lippenstift accentueert de looks van de vrouwen, terwijl cognackleurige stukken warmte en diepte aan het palet toevoegen.

Een bijzonder gedenkwaardig moment is een geruit pak, gedragen door een ervaren model. Haar achterovergekamde grijze haar suggereert een rijk leven. Het is een subtiele herinnering dat verleiding, in de mode althans, niet exclusief is voorbehouden aan de jeugd.

Items in dialoog

Ackermann stuurt de looks vaak in paren of kleine groepen de catwalk op, waardoor de outfits met elkaar in gesprek gaan. Deze enscenering versterkt het gevoel van samenhang in de collectie: mannen en vrouwen delen silhouetten, stoffen en attitude. Het creëert een ritme op de catwalk waardoor de kledingstukken deel uitmaken van een bredere garderobe in plaats van op zichzelf staande statements.

Zelfs de meer experimentele stukken voelen verrassend geaard. Transparante plastic bovenkleding, met opzettelijk zichtbare naden, oogt draagbaar in plaats van conceptueel. Het is een herinnering dat de beste catwalk-theatraliteit zich nog steeds vertaalt naar echte garderobes.

In een tijdperk waarin mode vaak worstelt met de balans tussen spektakel en commerciële aantrekkingskracht, slaagt deze collectie in beide. Veel toeschouwers kunnen gemakkelijk een item identificeren dat ze zelf willen hebben: een pak, een leren jas, een nonchalante pantalon. En in de luxemode, waar aspiratie de meest waardevolle valuta blijft, is het vermogen om verlangen op te wekken geen geringe prestatie.

Zijn draai vinden

Ackermanns leiderschap bij Tom Ford is nog relatief nieuw, maar nu al opmerkelijk. De in Colombia geboren ontwerper is geadopteerd en opgevoed door Franse ouders en opgeleid aan de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten in Antwerpen. Hij werd in 2023 benoemd tot creatief directeur van het huis. Dit volgde op de overname door Estée Lauder Companies in een deal ter waarde van ongeveer 2,8 miljard dollar, die in 2023 werd afgerond. De modedivisie zelf wordt onder licentie geëxploiteerd door de Ermenegildo Zegna Group. Deze structuur legt een aanzienlijke druk op de creatieve directie om zowel culturele relevantie als commercieel momentum te leveren.

Na drie seizoenen in deze rol lijkt Ackermann zijn draai te hebben gevonden. Hij balanceert zorgvuldig de codes van het huis – glamour, sensualiteit, onberispelijke tailoring – met zijn eigen gevoeligheden, die neigen naar poëtische ingetogenheid in plaats van openlijke decadentie. Het is een delicate vergelijking, vooral omdat Tom Ford zelf een levende figuur blijft met een formidabele erfenis in de moderne mode.

Het resultaat, althans dit seizoen, is een collectie die zowel respectvol als onafhankelijk aanvoelt. Ackermann probeert niet het verleden van Ford te kopiëren; in plaats daarvan vertaalt hij de geest ervan door zijn eigen lens. Daarmee biedt hij iets wat steeds zeldzamer wordt tijdens de meedogenloze modekalender: een show die het publiek energiek in plaats van uitgeput achterlaat.