Jonathan Andersons couturedebuut voor Dior

Met een zwevende weide boven de catwalk ontvouwde het haute-couturedebuut van Jonathan Anderson voor Dior zich onder een bloemenplafond in het Musée Rodin. De historische locatie transformeerde in een levend ecosysteem. Het gebaar deed onvermijdelijk denken aan de bloemeninstallaties van Raf Simons voor het modehuis. Zijn coutureshow in 2015 is het meest memorabel, toen de muren van het museum volledig bedekt waren met bloemen. Deze momenten herdefinieerden Dior-couture als een meeslepende, bijna gewijde ontmoeting met de natuur.

Waar Simons bloemen als architectuur benaderde, behandelt Anderson ze als een levende gedachte.

De show-notities boden meer inzicht: wie de natuur kopieert, leert altijd iets. De natuur, zo suggereerden ze, biedt geen vaste conclusies, alleen systemen in beweging die zich in de loop van de tijd ontwikkelen en aanpassen. Haute couture volgt volgens Anderson dezelfde logica. Het is geen statische bewaarplaats van erfgoed, maar een laboratorium voor ideeën. Experiment en vakmanschap zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Aloude technieken blijven hier actieve, levende kennis.

Voor zijn eerste couturecollectie benadert Anderson Dior niet als iemand die teruggrijpt op het verleden, maar als een verzamelaar. Objecten die emotie oproepen, worden verzameld en herschikt tot een abstract geheel. De collectie is opgebouwd als een wunderkammer, een rariteitenkabinet. Artefacten, texturen en natuurlijke vormen bestaan naast elkaar voor stille contemplatie in plaats van spektakel.

Overal bloemen

Orchideeën verschenen als met juwelen bezette sieraden, hangend aan oren of rustend op schouders. Ze werden geborduurd op jurken, uitvergroot en herhaald, en weerspiegeld boven de hoofden van het publiek. De verwijzing was zowel persoonlijk als historisch. Christian Dior was zelf een fervent tuinier. Anderson benadrukte die lijn in een recente Instagram-post. Hij haalde een moment aan vlak voor zijn eerste vrouwenshow voor het modehuis, toen John Galliano op bezoek kwam. Galliano bracht twee boeketjes cyclamen, vastgebonden met een zwart zijden lint, en een tas met cake en snoep van Tesco voor het atelier-team. “Het waren de mooiste bloemen die ik ooit had gezien,” schreef Anderson.

Naast de bloemen vormde het antropomorfe keramiek van Magdalene Odundo de inspiratie voor sculpturale silhouetten in de hele collectie. De show opende met jurken die zacht om het lichaam drapeerden. Ze accentueerden rondingen en bewegingen in plaats van ze te beperken. Strikken op onverwachte plaatsen, zoals op zomen en naden, zorgden voor een speelse sfeer. Dit ging de plechtigheid tegen waar couture soms in vervalt.

Handwerk domineerde, waarbij technieken op microschaal werden uitvergroot. Bloemen werden uit zijde gesneden of samengevoegd tot dichte, tastbare borduursels. Getextureerde draden werden met de hand geweven tot gespikkelde tweeds. Netten, als sluiers gelaagd over ballonvormige volumes, verzachtten de structuur zonder deze te laten verdwijnen. Breigoed, zelden prominent in couture, werd hier onderdeel van het vocabulaire. Het was een bewijs van handvaardigheid en experiment, niet alleen van comfort.

Accessoires werden opgevat als unieke artefacten. Gegoten handtassen en bewerkte, gevonden materialen leken minder op producten en meer op curiosa. Elk object had de stille autonomie van een verzamelstuk.

Niet alle reacties waren unaniem lovend. Sommige critici merkten op dat de collectie baat had gehad bij een strakkere selectie. De nieuwste Instagram-criticus uit de modewereld, BoringNotCom, merkte op dat de show pas echt tot leven kwam toen zwart in het kleurenpalet verscheen en een scherper silhouet ontstond. Deze kritiek wijst op de spanning tussen overvloed en focus die inherent is aan Andersons benadering van het rariteitenkabinet.

Toch zette de collectie als debuut een duidelijke filosofische positie neer. In plaats van couture te gebruiken om het verleden te monumentaliseren, positioneert Anderson het als een denkinstrument. Het is een ruimte waar ideeën met de handen worden getest. Natuur, herinnering en vakmanschap worden behandeld als levende systemen in plaats van vaste referenties.