Mercedes-Benz Fashion Week Tbilisi keert terug als laboratorium voor identiteit, erfgoed en verzet

Tbilisi, met zijn strategische ligging tussen Europa en Azië, is een samenspel van historische lagen. Hier gaan Sovjet-erfgoed, brutalistische architectuur en middeleeuwse kerken hand in hand met een culturele scene van elektronische muziek, onafhankelijke kunst en nieuwe creatieve gemeenschappen. Deze co-existentie van invloeden maakt de Georgische hoofdstad een bijzonder interessante plek om te zien hoe nieuwe culturele stromingen ontstaan in hybride en voortdurend veranderende contexten.

Jarenlang functioneerde het circuit van de Mercedes-Benz Fashion Week als een wereldwijd netwerk van onderling verbonden platforms. Binnen dit netwerk bouwde Tbilisi geleidelijk aan een eigen identiteit op. Internationale ontwerpers, waaronder Spaanse namen als Dominnico en Célia Valverde, namen deel aan de Georgische catwalk via creatieve uitwisselingsprogramma's. Dit hielp de stad op de internationale radar van de industrie te plaatsen.

Na een onderbreking van vier jaar keerde de Mercedes-Benz Fashion Week Tbilisi terug van 7 tot en met 10 mei 2026. De stad bevestigde opnieuw haar rol als ontmoetingsplaats tussen traditie en moderniteit. Tijdens deze editie fungeerde mode niet alleen als commercieel platform of esthetische uiting, maar ook als instrument voor culturele reflectie en als middel om nieuwe creatieve verhalen vanuit de Kaukasus-regio te vertellen.

“Ik denk dat deze editie opviel door zowel de sterke collecties als de manier waarop de ontwerpers ze presenteerden. Na zo'n lange pauze voelde het als een echte verademing voor onze stad”, aldus Sofia Tchkonia, oprichtster van het evenement. Ze benadrukte ook het belang van MBFW Tbilisi als een essentieel platform voor de lokale mode: “Het speelt een cruciale rol door Georgische ontwerpers de kans te geven hun werk te presenteren vanuit hun eigen culturele context en dit te projecteren naar een wereldwijd publiek.”

Het programma, dat voornamelijk plaatsvond in Factory Tbilisi, omvatte modeshows, installaties, lezingen en rondetafelgesprekken. De focus lag op technologische innovatie, duurzaamheid en nieuwe productiemodellen.

Het weven van tapijten is een van de belangrijkste uitingen van het culturele erfgoed van de Kaukasus en wordt uitsluitend door vrouwen gedaan. Bij de hoofdingang van Factory Tbilisi werkten twee generaties meesterweefsters uit Borchalo, in het zuiden van Georgië, live aan een traditioneel weefgetouw. Dit was onderdeel van de installatie van Galib Gassanoff, finalist van de LVMH Prize 2026 en winnaar van de Zalando Visionary Award.

Gassanoff, geboren in Georgië en opgeleid in Milaan, presenteerde in Tbilisi een uitbreiding van ‘Institution’. Dit project lanceerde hij in 2024 en hiermee verlegde hij zijn focus van ready-to-wear naar een onderzoek gericht op het Kaukasische textielerfgoed. Zijn werk integreert eeuwenoude weeftechnieken, ontwikkeld in samenwerking met plattelandsgemeenschappen. Deze technieken vertaalt hij naar architectonische silhouetten, waarbij vakmanschap niet als decoratief element dient, maar als de conceptuele structuur van een collectie die ditmaal is geweven van schoenveters.

De keuze om het ambachtelijke proces centraal te stellen in de tentoonstelling sluit direct aan bij het werk van Samoseli Pirveli. Dit merk, opgericht in 2009, streeft ernaar nieuwe generaties traditionele kleding te laten dragen, geherinterpreteerd voor het moderne leven. Deze visie is kenmerkend voor zowel het merk als een groot deel van de lokale creatieve scene.

Van de mannelijke chokha – een lange, nauwsluitende wollen jas – tot zijden jurken en handgeborduurde kledingstukken, het project bouwt een verhaal op rond het actief behouden van lokaal vakmanschap. Daarnaast herintroduceert het historische codes in de hedendaagse garderobe.

Mode als politieke ruimte

De catwalk transformeert in een politieke ruimte naarmate de collectie van God Era vordert. De collectie is een directe reactie op de context van het land, waar creatie samengaat met “politieke druk, sociale onzekerheid en een constant gevoel van frictie tussen openheid en beperking”.

Volgens oprichtster Nino Goderidze betekent creëren vanuit Tbilisi “opereren binnen een constante spanning tussen vrijheid en beperking”. Dit is een situatie waarin culturele productie niet los kan worden gezien van de politieke omgeving. “We zijn verbonden met de wereldwijde cultuur, terwijl we tegelijkertijd diep geworteld zijn in een zeer specifieke lokale realiteit.”

Deze visie komt tot uiting in een collectie die kleding omvormt tot taal en archief. Referenties aan censuur, migratie en queer-expressie vormen de structurele assen. Het idee van migratie beperkt zich hier niet tot de geopolitieke dimensie, maar verschuift naar het psychologische. Het is een aanhoudend gevoel bij de jongere generatie die de toekomst met onzekerheid tegemoet ziet. In dit kader lopen de modellen over de catwalk en zeggen: “Ik zou moeten vertrekken, een heel nieuw leven beginnen… misschien moet ik asiel aanvragen.”

Tegelijkertijd verschijnen er kledingstukken bedekt met “stof”, zoals de kleding die veel vrouwen bewaren voor “speciale” gelegenheden. Hierdoor verzamelen ze niet alleen slijtage, maar ook tijd en betekenis. De collectie reflecteert ook op de mechanismen van het tot zwijgen brengen in de openbare ruimte, zichtbaar in praktijken zoals het systematisch verwijderen van graffiti: “Tijdens demonstraties laten mensen overal in de stad graffiti en leuzen achter, en de volgende dag zijn die vaak bedekt met zwarte verf.”

Tussen erfgoed en toekomst

Matériel

Deze interpretatie van kleding als taal en archief vindt weerklank in het werk van Matériel, een van de meest relevante merken in de hedendaagse Georgische modewereld. Het merk heeft door de jaren heen een continue evolutie doorgemaakt. Het wordt beschouwd als het oudste modehuis van Georgië dat na de val van de Sovjet-Unie nog steeds actief is in zijn huidige vorm. De oorsprong gaat terug tot 1949 onder de naam Materia.

Tijdens deze editie presenteerde het merk een catwalk-samenwerking met de Georgische ontwerper Lasha Mdinaradze, oprichter van Gudu en winnaar van de Be Next Fashion Design Contest. Essentiële garderobestukken, zoals de trenchcoat, het overhemd en denim, kregen een nieuwe interpretatie. Dit gebeurde door middel van overdreven silhouetten, architectonische volumes en operahandschoenen in felgekleurd leer. Deze elementen versterken het expressieve karakter van de collectie.

Lado Bokuchava

In deze context belichaamt Lado Bokuchava, die zeven jaar deel uitmaakte van het ontwerpteam van Matériel, een generatie ontwerpers die de overstap heeft gemaakt van institutionele structuren naar onafhankelijke projecten met internationale allure. Zijn merk, aanvankelijk gericht op damesmode en geleidelijk uitgebreid naar een meer inclusieve benadering, draait om de constructie van identiteit door middel van patronen en vorm.

Deze aanpak heeft het merk in staat gesteld zijn aanwezigheid op internationale markten te versterken via een netwerk van distributeurs zoals Ssense, Revolve en H.Lorenzo. Daarnaast heeft het een eigen e-commerceplatform met wereldwijde verzending.

Bokuchava zelf omschrijft zijn praktijk als een vorm van persoonlijke en emotionele verwezenlijking, waarbij mode een taal wordt die intieme ervaringen kan vertalen naar gedeelde verhalen. “Voor mij is mode de krachtigste manier om mijn visie op de wereld te communiceren en persoonlijke ervaringen om te zetten in iets wat mensen kunnen voelen en waarmee ze een band kunnen krijgen.”

Dit vertaalt zich op de catwalk in een mix die aanvoelt als een romance tussen de grunge van de jaren negentig en industrieel futurisme. De collectie varieert van de stijfheid van vinyl met een glanzende afwerking tot de warmte van teddyjassen van imitatiebont. Het geheel wordt verbonden door metalen hardware en leer.

Opkomende talen

In het streetwear-segment van de hedendaagse Georgische scene verkent Reckless chaos, identiteit en het gevoel van sociale verbondenheid via kleding. Met een productlijn gericht op uniseks kleding, waaronder oversized sweatshirts, grafische T-shirts, broeken en accessoires, richt het merk zich op een publiek van Generatie Z.

De creatieve en strategische leiding van het project is in handen van een trio jonge ontwerpsters — Anka Koiava, Liza Kajrishvili en Masu Mtsariashvili. Zij zijn verantwoordelijk voor de vormgeving van de collectie ‘Half Sleeper’, die de onstabiele ruimte tussen droom en werkelijkheid verkent, “waar emoties intenser worden en stabiliteit altijd voorlopig lijkt”. Zo wordt een psychologische lezing van de jeugd gearticuleerd, gekenmerkt door de constante spanning tussen ontsnapping en confrontatie.

Als afsluiting van deze verkenning van nieuwe verhalen uit de lokale scene, stelt Syndrom een onderzoek voor naar veranderingsprocessen. Deze worden gezien als een terrein waar kwetsbaarheid, spanning en kracht de identiteit stilletjes hervormen. In deze visie verschuift vrouwelijkheid naar een onvolmaakt en voortdurend reconstruerend gebied. Het merk neemt bewust afstand van het gepolijste en omarmt een esthetiek van continue transformatie, alsof elk kledingstuk is gered en opnieuw is samengesteld met een nieuwe intentie. Vanuit het perspectief van oprichtster Tekla Gurgenidze put het project uit de underground scene van Tbilisi en introduceert het een poëtische dimensie in de praktijk. Het articuleert een visuele taal die schommelt tussen het tactiele, het onaffe en het emotioneel precieze.

Dit artikel is in het Nederlands vertaald met behulp van een AI-tool.

FashionUnited gebruikt AI taaltools om het vertalen van (nieuws)artikelen te versnellen en de vertalingen te proeflezen om het eindresultaat te verbeteren. Dit bespaart onze menselijke journalisten tijd die ze kunnen besteden aan onderzoek en het schrijven van eigen artikelen. Artikelen die met behulp van AI zijn vertaald, worden gecontroleerd en geredigeerd door een menselijke bureauredacteur voordat ze online gaan. Als je vragen of opmerkingen hebt over dit proces, stuur dan een e-mail naar info@fashionunited.com.