Fashion Talks Antwerpen: Botter en Klausner over de spanningen in een groot modehuis

In de nok van de Botanic Sanctuary, een voormalig klooster, nu vijfsterrenhotel in hartje Antwerpen, hebben modefans en professionals zich geïnstalleerd voor de jaarlijkse Fashion Talks. Het is een intieme zaal met zijn puntdak en houten balken, zeker als die zo vol zit. Het lijkt wel een schuilkerk. Toepasselijk, want Antwerpen is ook een beetje een modekapel, als broedplaats van de Antwerpse Zes.

Na hen kwam er overigens nog veel meer talent van Belgische modescholen. Twee van hen zitten vandaag op het podium: Julian Klausner (Dries Van Noten) en Rushemy Botter met zijn compagnon en geliefde Lisi Herrebrugh (Botter, G-Star). Ze vertellen openhartig over vrijheid, druk en creativiteit in een groot modehuis.

Gewoon doen: Botter

Rushemy Botter en Lisi Herrebrugh, het Nederlandse ontwerpduo achter Botter, blijven maar nieuwe wegen inslaan. Na de vliegende start met hun eigen label in 2018, waarmee ze meteen grote modeprijzen binnensleepten, volgde het creatief directeurschap bij Nina Ricci, en later voor G-Stars Raw Research pinnacle line. Wat hebben de twee geleerd van die snelle sprongen?

Het stel stond in Rushemy's moeders keuken toen de headhunter belde. Nina Ricci was toch wel andere koek: een klassiekere stijl en een groter bedrijf. Lisi: "Plots had je enorm team. De eerste week zaten we te googelen wat ieders functie inhield. Wat doet een communicatiedirecteur? We wilden niet laten merken dat we het niet wisten. Nu kunnen we er eerlijk over zijn. Maar we hadden geen flauw idee."

Bewust-naïeve keuzes

Rushemy beschrijft hun jawoord voor de rol bij Ricci als een bewust-naïeve keuze. Angst om iets groots aan te gaan was er niet. Het ging ook niet om prestige, zegt hij: "Meer een gevoel van: we hebben een voet tussen de deur. We spelen Champions League. We gaan naar Parijs, dat was een droom voor ons."

Nina Ricci had de twee nodig voor hun 'cool factor'. Andersom vroeg het merk Botter om zichtbaarheid en financiering, dat kon met de inkomsten uit het werk in Parijs. "Al het geld dat we verdienden, investeerden we in Botter. Het plan was dat Botter op zichzelf zou groeien. Maar de realiteit is: Botter is erg creatief, covid sloeg toe, en we hadden meer nodig om het levend en gaande te houden, om onze droom voort te zetten."

Op de eerste dag bij Nina Ricci stond een opblaasbare eenhoorn de Botters op te wachten - een symbool voor de vrijheid die hen te wachten stond. De belofte was carte blanche. Dat viel behoorlijk tegen; er was veel druk, zegt Lisi. "Eerst voel je de druk van de cijfers. Dan moet je rigide zijn in je visie. Na een aantal jaar was het tijd om verder te gaan."

Denimleken

Bij G-Star kwamen ze binnen als denimleken. Nu leren ze zich suf, en dat is plezierig: van hoe de weefsels in elkaar steken tot de juiste positie van de gulp ('fly'). Dat helpt zo'n bedrijf van binnen wakker schudden, zegt Rushemy. "Denimfanaten weten alles, maar spreken zich zelden uit - het zijn stille regels. Wij stellen de vragen en willen die antwoorden horen die het bedrijf als vanzelfsprekend was gaan beschouwen."

Botter als label was een tijdje stil, maar er komt een relaunch aan. "Het wordt sick", zegt Rushemy. Zo positief is hij niet altijd ingesteld. Er waren ook periodes waarin ze elkaar vroegen: raken we ooit nog geïnspireerd? "Soms voelen we ons allebei ellendig, dan zijn we heel stil. Dan moet degene die zich net iets minder ellendig voelt de ander eruit te trekken. Maar we vechten dit samen aan. En een gevecht, dat is het. Je vecht voor je overtuigingen, voor je design, voor het betalen van de huur, voor het voortbestaan van je bedrijf."

Lof voor Klausner

Grote schoenen om te vullen? Klausner loopt er moeiteloos op door. De kersverse creatief directeur die Dries Van Noten opvolgde, wordt in Antwerpen als een superster ontvangen. Michelle Obama wil ook dat hij zo doorgaat, begint moderator Chioma Nnadi van de Britse Vogue. In plaats van in zijn sterrenstatus mee te gaan, vertelt Klausner rustig hoe hij op zijn post terechtkwam.

Klausner groeit op in Brussel, studeert aan La Cambre en belandt via via in het Antwerpse atelier van Dries van Noten, dat is zes jaar voor zijn aanstelling als creatief directeur. Zijn promotie beschrijft hij als een zorgvuldig, professioneel proces: het was niet zomaar de persoonlijke voorkeur van Dries, en hij moest zichzelf vooral aan het hoger management bewijzen.

"Dries' kantoor betrekken was een vreemd moment voor mij. Het voelde nog als zíj́n kantoor, het is een heel bijzondere plek. Het duurde even voor ik me comfortabel voelde in die ruimte.”

Schakelen

Van Dries leert hij niet bij de pakken neer te zitten als het misgaat, want dat gebeurt voortdurend. "Dries verspilde nooit tijd aan frustratie of teleurstelling als dingen die niet werkten of er anders uitzagen dan gehoopt. Hij reageerde snel, schakelde snel en gebruikte tegenslagen in zijn voordeel. Je moet snel kunnen terugveren."

Als hem naar het archief wordt gevraagd, met hooggespannen verwachtingen, moet Klausner teleurstellen: dat is een geordend systeem, je ziet er vooral veel zwarte kledingzakken. Wat Dries in veertig jaar heeft gecreëerd, omschrijft hij als een balans tussen droom en realiteit - het handelsmerk van het huis, en daaraan houdt Klausner nadrukkelijk vast.

"Er was altijd veel storytelling en veel fantasie binnen het huis, maar we hebben ook garderobes te vullen. Het doel is om een kledingstuk te maken dat iemand dient en hem of haar vreugde of opwinding geeft. Er is niets bevredigender dan iemand die de stukken keer op keer draagt, en decennia later nog steeds met dezelfde genegenheid."

Als hij moet kiezen tussen te gedurfd of te braaf en commercieel, kiest hij voor het eerste. "Dat is ook de geest van het huis en van de Antwerpse ontwerpers: creativiteit moet een prioriteit blijven." Het is zijn ode aan Dries.

Creatieve pingpong

Aan studenten en jonge ontwerpers geeft hij mee: durf fouten te maken en leg uit waarom iets je aanspreekt. Dries noemde dat creatieve pingpong. "Om goed pingpong te spelen, moet je je keuzes goed kunnen toelichten.”

Op de vraag wat het betekent een Belgische ontwerper te zijn, zegt hij: "Als Belg neem je jezelf van meet af aan niet te serieus. Er was nauwelijks een mode-erfenis in Antwerpen, dus de eerste golf ontwerpers, de Antwerpse Zes, hadden alles nog te doen. Er was geen gewicht van een bepaald erfgoed of iets om mee te worden vergeleken. Dat geeft een zekere creatieve vrijheid. Het idee van luxe is hier ook niet zo aanwezig. Het gaat hier meer om kwaliteit en creatieve integriteit — iets dat betekenis heeft en met intentie wordt gemaakt. "

FashionUnited reisde af naar Antwerpen op uitnodiging van Flanders District of Creativity.