Hoe Nicolas Di Felice Courrèges de moderne tijd in loodste

Ondanks meer dan twee decennia in de branche, bleef Nicolas Di Felice een ‘buitenstaander’ onder zijn collega's bij de grote luxemerken. Een relatieve nieuwkomer in perceptie, maar niet in de praktijk. Zijn vijfjarige termijn bij Courrèges – opmerkelijk lang in de huidige, snel wisselende modewereld – leek hier verandering in te brengen. Onder zijn leiding herwon het Franse modehuis zijn creatieve dynamiek en een duidelijke identiteit. De aankondiging van zijn vertrek op dinsdag sluit dit hoofdstuk echter af.

Een intentieverklaring

Bij zijn aantreden als creatief directeur van Courrèges in 2020, erfde Di Felice wat hij later omschreef als “een prachtig huis waar alles opnieuw opgebouwd moest worden”. Het traditionele modehuis miste al lang de energie die het onder oprichter André Courrèges tot een centrum van space-age-innovatie maakte. De herlancering in 2011 werd gevolgd door bijna een decennium van stilstand.

Sébastien Meyer en Arnaud Vaillant – nu succesvol met hun eigen label Coperni – brachten van 2015 tot 2017 frisse energie, terwijl Yolanda Zobel vervolgens probeerde het huis duurzamer te maken en afstand te nemen van het iconische vinyl. Geen van deze benaderingen bleek echter op de lange termijn succesvol.

Met de komst van Di Felice leek deze cyclus eindelijk doorbroken, hoewel hij aantrad in een van de meest onzekere periodes in de modegeschiedenis. Zijn benoeming in september 2020, midden in de coronalockdown, had een risico kunnen zijn. Achteraf bleek de timing echter een gelukkige samenloop van omstandigheden.

Di Felice bracht naar Courrèges een zorgvuldig ontwikkelde ontwerpfilosofie mee, gerijpt over twee decennia. De basis hiervoor was La Cambre, de gerenommeerde Brusselse ontwerpschool waar hij begin jaren 2000 studeerde. Zijn aanpak was conceptueel, maar altijd geworteld in de praktische realiteit van patroon- en constructietechnieken. Deze filosofie verdiepte hij tijdens zijn tijd bij drie van de meest prestigieuze modehuizen.

Bij Balenciaga, waar ook André Courrèges zijn vaardigheden verfijnde, werkte hij onder Nicolas Ghesquière, de huidige creatief directeur van Louis Vuitton. Daarna volgde een periode bij Dior onder Raf Simons, voor een verdieping van zijn avant-gardistische visie en technische precisie. Later werkte hij opnieuw vijf jaar met Ghesquière bij Louis Vuitton als senior damesmodeontwerper, voorafgaand aan zijn benoeming bij Courrèges.

Hoe Di Felice de positie uiteindelijk kreeg, blijft, zoals vaak in de mode, een mysterie. De gangbare versie is dat hij rechtstreeks schreef aan de familie Pinault, eigenaar van luxegoederenconcern Kering. Kering had in 2018 via hun holding Artemis een meerderheidsbelang in het merk verworven, zeven jaar nadat André en Coqueline Courrèges de controle hadden overgedragen. In plaats van een groot manifest of het benadrukken van zijn referenties, legde Di Felice naar verluidt simpelweg uit wat hem fascineerde aan het modehuis en wat nodig was om het erfgoed te doen herleven. Wat hij ook schreef, in combinatie met zijn indrukwekkende cv, het was overtuigend. Toch moest hij negen maanden wachten voordat hij zijn visie mocht presenteren.

Toen het zover was, raakte Di Felice precies de juiste snaar in een wereld in isolatie. Zijn herinterpretatie van de space-age-codes van de oprichter uit de jaren zestig resulteerde in lichaamsbewuste ontwerpen en een hedonistische esthetiek, een droom voor clubgangers tijdens de lockdowns. Bij de heropening van de wereld vonden zijn moderne versies van vinyljassen, go-go-laarzen, ribbreisels en ultrakorte zomen direct weerklank. Zowel critici als klanten waren positief, niet alleen over de kleding, maar ook over de enscenering van de collecties.

Social media op de catwalk

De dialoog vond grotendeels plaats op de catwalk en sociale media. Di Felice had een instinctief gevoel voor enscenering, kenmerkend voor zijn generatie. Zijn shows, altijd op een karakteristiek rechthoekig podium van ontwerper Rémy Brière en met soundtracks van producer Erwan Sene, voelden minder als klassieke modeshows en meer als underground clubavonden.

Daarbij kwamen uitgebreide decors, zoals een wervelende zandstorm en kleurrijke confetti die op de maat van de muziek pulseerde, geïnspireerd door schilderijen van de Amerikaanse kunstenaar Dan Colen. Bijzonder gedenkwaardig was een show waarin modellen met gebogen hoofd en de blik op hun smartphone over de catwalk liepen. Mogelijk een scherp commentaar op de hedendaagse cultuur, kritisch en zelfreflecterend tegelijk. Deze momenten maakten de shows tot culturele evenementen en creëerden de gespreksstof en social-media-dynamiek die in de moderne mode essentieel zijn geworden.

Of Di Felice zijn aanstaande vertrek al voorvoelde bij het ontwerpen van zijn laatste collectie, blijft onduidelijk. De herfst/winter 2026-show leek echter een bewuste culminatie van zijn werk. Met de titel ‘24 Hours in the Life of a Courrèges Woman’ was de presentatie een terugblik op zijn vijfjarige ambtstermijn, waarin zijn creatieve thema's werden samengebracht in een coherent verhaal. Geïnspireerd door een vintage foto van een jonge Parijse vrouw uit de jaren zestig, volgde de collectie een dag in het leven van de moderne Courrèges-klant, van ochtend tot middernacht, verbeeld in een zorgvuldig samengestelde reeks looks.

De eerste outfits vervaagden de grens tussen intiem en openbaar, met stukken die aan beddengoed deden denken. Een verwijzing naar een archiefbeeld van Courrèges waarop een model een wit vierkant vasthoudt. Gedurende de dag werd de collectie steeds stadser.

Neemt Di Felice het over bij Alaïa?

Voor Di Felice en Courrèges eindigde het gezamenlijke verhaal op dinsdag. Het merk begint aan een nieuw hoofdstuk en kondigt volgende week de opvolger aan. Di Felice zelf richt zich officieel op persoonlijke projecten, maar in de branche wordt volop gespeculeerd over zijn volgende stap. Het Franse modehuis Alaïa, waar de positie van creatief directeur sinds het vertrek van Pieter Mulier vacant is, geldt als favoriet in de geruchtenmolen. In tegenstelling tot veel speculaties rond ontwerperswissels, lijkt deze zeer plausibel.

De laatste collectie van de vertrekkende ontwerper levert hiervoor een overtuigend argument. De stukken, die de grens tussen sculptuur en kledingstuk doen vervagen, en de nauwgezette aandacht voor constructie achter conceptuele ideeën zijn precies de kwaliteiten die de ontwerpfilosofie van Alaïa definiëren.

Bovenal heeft Di Felice een zeldzaam vermogen getoond: respect voor het erfgoed van een modehuis zonder beperking, en het nieuw leven inblazen van de codes zonder zichzelf op de voorgrond te plaatsen. Zijn vernieuwing van Courrèges was geen uitwissing van het verleden, maar een herinterpretatie van de visie van de oprichter door een hedendaagse lens. Een gevoeligheid die van onschatbare waarde zou zijn voor een traditioneel en geliefd huis als Alaïa, mochten de geruchten waarheid worden.