Grote shows, nostalgie en inkopersfavorieten: de FW26-highlights van Berlijn Fashion Week

Na de menswear-shows in Parijs, Milaan en Kopenhagen waren de ogen de afgelopen dagen gericht op de Duitse hoofdstad. Berlin Fashion Week bleek weer een broedplaats voor nieuw talent, alsook een nieuw platform voor bekende internationale merken. In Berlijn zijn zij de grote namen op de kalender en niet slechts een van de velen. Hiertoe behoren het Berlijnse label GmbH en het Japanse merk John Lawrence Sullivan, dat zijn debuut maakte tijdens de modeweek.

De highlights en favorieten van de inkopers op een rij.

Herinneringen

Dit seizoen hebben verschillende merken zich verdiept in hun verleden en herinneringen. De in Londen gevestigde ontwerper Andrej Gronau interpreteerde het poppenhuis als een concept voor individualisme en comfort. Hiervoor haalde hij twee familieherinneringen op en liet zich voor zijn kleurrijke collectie inspireren door het interieur van een oude villa waar zijn oma haar tachtigste verjaardag vierde. Wanddecoraties en kinderlijke motieven zoals eenhoorns kregen hierin een plek.

Adebayo Oke-Lawal, de Nigeriaanse ontwerper achter het merk Orange Culture, dacht terug aan de tijd met zijn overleden moeder, toen ze samen in de tuin speelden. In de collectie was de inspiratie zichtbaar in een veelzijdig kleurenpalet met intense tinten en prints die moeder en zoon schetsen. Soepelvallende stoffen en diverse texturen belichaamden de rijkdom van de natuur. Hierbij sprongen vooral de macramé-items in het oog, geknoopt door een voormalige schooldirectrice in Nigeria.

Bobby Kolade, ontwerper van het circulaire label Buzigahill, liet zich voor zijn huidige collectie inspireren door de jaren zestig en zeventig in Oost-Afrika. Centraal stond de vraag waarom millennials uit dit deel van de wereld weemoedig worden bij het zien van foto's van hun grootouders, dansend op een parketvloer of poserend voor een Citroën. De periode nadat landen als Oeganda en Kenia onafhankelijk werden, werd gekenmerkt door een gevoel van vrijheid en een nieuw begin. Textielfabrieken bloeiden in beide landen en brede kragen en flared broeken waren in de mode. Kolade vertaalde deze nostalgie naar het twaalfde deel van zijn ‘Return to Sender’-collectie, waarvoor hij werkte met tweedehandskleding van de Ownio Market in Kampala, de hoofdstad van Oeganda. Deze kleding is meestal afkomstig uit Europa, de Verenigde Staten en Azië, waar het na zijn ontwerpproces ook weer naartoe moet. Patchwork, knooptechnieken en materiaalmixen domineerden de looks.

Modieuze klanken

Het Berlijnse label GmbH blikte terug op zijn eigen geschiedenis, toen het tien jaar geleden zijn eerste stappen zette. Deze geschiedenis wordt gekenmerkt door “de weigering – of misschien eerder het dwangmatige onvermogen – om te zwijgen bij de gruweldaden in de wereld”, aldus de shownotities. De huidige collectie herinnert aan de begintijd van het merk, dat nauw verbonden is met muziek en de clubcultuur. Het brengt eigen gedachten en historische momenten samen. De focus ligt op het experimentele muzieklandschap van Berlijn in de jaren tachtig, gekenmerkt door synthmuziek en verzet.

Op deze industriële klanken toonde het GmbH-duo, bestaande uit Serhat Işık en Benjamin Huseby, een duister ogende collectie in een voormalige warmtekrachtcentrale, waar ook de technoclub Tresor is gevestigd. Pluizige outerwear en grote bontkragen werden afgewisseld met donkere pakken en nauwsluitende tops. Tailoring werd gecombineerd met sportieve elegantie. Zwarte bloemenprints waren een van de centrale ontwerpelementen, terwijl het kleurenpalet ingetogen was met zwart, wit en grijs.

Muzikale invloeden inspireerden ook Arashi Yanagawa, de Japanse ontwerper achter het merk John Lawrence Sullivan, die op maandag zijn debuut in Berlijn maakte. De voormalige bokser combineerde zijn eerdere carrière met verhalen van vrienden uit de Noorse metal-scene die feesten in het bos vieren, legt de ontwerper uit. De rock-geïnspireerde collectie was voornamelijk opgebouwd uit lange leren items zoals jassen, laarzen en handschoenen, gecombineerd met strakke tailoring en transparante mesh-elementen.

Harde gitaarriffs klonken ook bij Dagger. Oprichter Luke Rainey stuurde skaters de catwalk op in gescheurde baggy jeans en met accessoires zoals slip-ons van het merk Vans en rugzakken van specialist Eastpak. Deze waren ‘beklad’ met tekeningen en slogans, zoals populair was bij tieners in de jaren 2010. Rainey richtte zich op zijn jeugd in het Noord-Ierse Portrush, een tijd gekenmerkt door dichtgetimmerde speelhallen en ruw kustweer. Diverse gebreide items, met daarop een punker met een hanenkam, waren te zien naast patronen als luipaardprint, sterren en strepen. In tegenstelling tot GmbH en John Lawrence Sullivan speelden bij Dagger verschillende kleuren en patroonmixen een centrale rol.

Groot podium

Verschillende merken in Berlijn overtuigden niet alleen met hun collectie, maar ook met een boeiend decor.

Het merk OBS uit Augsburg bouwde drie verschillende sets die op het ronde presentatievlak met elkaar verbonden waren door deurkozijnen. De catwalk was verdeeld in een woonkamer, een werkplaats en een buitenlandschap.

Outerwear en workwear, gecombineerd met sets, waaronder broeken en overshirts – pasten naadloos in het totaalbeeld. De focus lag daarnaast op de verschillende tassen van het merk, waar het bekend om staat en die ook de interesse van Shuhei Iwasa wekten. De inkoper van de Japanse warenhuisketen Takashimaya verklaarde dat hij het merk in de gaten zal houden.

Ook SF1OG speelde met een bijzondere catwalk-enscenering. In het midden van de industriële showlocatie stond een installatie met meerdere wastafels waaruit water kabbelde. De gepresenteerde collectie, met strakke jeans, double-breasted jasjes en grote tassen, analyseerde de tijd waarin sterren door paparazzi werden opgejaagd voor de ‘perfecte foto’. Het Berlijnse label stelde in dit verband ook de vraag wie we zijn als niemand kijkt, aldus de shownotities. Verstoppen en beschermen zijn twee centrale mechanismen die hierin meespeelden.

Haderlump nodigde gasten uit in het variététheater Wintergarten en presenteerde de collectie op een podium met een verhoogde catwalk. Na een pianosolo opende het rode gordijn en verschenen modellen in diverse grote jassen en krijtstreeppakken, maar ook verschillende grofgebreide items waren te zien. De silhouetten waren wijd en pompeus. Door elementen als een matrozenpet en historisch geïnspireerde snitten van de jassen, ontstond het gevoel naar een toneelstuk te kijken in plaats van een modeshow.

Richert Beil zorgde voor de kroon op de modeweek. Het Berlijnse label nodigde een aantal gasten uit voor een modieus diner. De gasten namen plaats op stoelen met minitafels en kregen tijdens de presentatie verschillende gangen geserveerd. De looks van het bedienend personeel speelden met details als stoffen servetten en dienstmeisjesschorten. Tussen de deels eetbare gangen door bewogen modellen zich vlot door de rijen stoelen. De silhouetten varieerden van een strakke latexlook tot een pompeuze dinertafel. ‘Het dessert’, en daarmee de laatste gang, was een struisvogelei waaruit de gasten een zwarte panty met ruches haalden. De bijbehorende soundtrack en losse elementen zorgden voor een duistere sfeer. Zo werd er een gif-container gepresenteerd, terwijl de gasten een paddenstoelendrankje uit een bijpassend flesje dronken.

De favorieten van de inkopers

William Fan ensceneerde zijn winkel in het midden van de rechthoekige catwalk, waar ook de collectie aan was gewijd. Hiervoor liet de in Berlijn gevestigde ontwerper zich inspireren door zijn klanten die de afgelopen jaren de winkel bezochten.

De show van Fan behoort ook tot de hoogtepunten van David Smedley. De hoofd inkoop van de Amerikaanse menswear-retailer SVRN vertelde in een spraakbericht na de modeweek dat voor hem het gebruik van textiel, patronen, vormen en silhouetten eruit sprong. De beweging in de kledingstukken en de glinsterende stoffen bleven hem bij.

“Ik hou van de gelaagdheid, de color-, texture- en pattern-blocking”, vertelt Smedley. “Hoewel het draagbare kledingstukken waren, leken ze allemaal samengesteld uit verschillende delen en elementen van andere dingen, en alles smolt samen tot iets naadloos en harmonieus.”

Smedley leek zo enthousiast dat hij serieus overweegt om Fan in het assortiment op te nemen. Het merk, dat naar eigen zeggen Europese en Chinese invloeden combineert, zou volgens hem bijzonder goed passen bij de locatie in San Francisco. Dit komt door de grote Aziatische diaspora daar, maar ook door de ‘diepe waardering voor kunstenaars en modeontwerpers met een vergelijkbare etnische achtergrond’.

Maar niet alleen Fan bleef de inkoper bij voor mogelijke orders. Ook de Berlijnse designveteraan Michael Sontag, die speelde met draperieën, verschillende stoffen en modulaire elementen, en het Keulse label Marke behoren daartoe.

Marke, het menswear-label van ontwerper Mario Keine, heeft zich de afgelopen seizoenen steeds meer in de harten van inkopers en pers genesteld. Smedley was vooral overtuigd van de poëzie van de collectie, de gelaagde overhemden en de ‘meesterlijke tailoring’.

Sontag, Marke en Fan staan ook op de lijst van Stavros Karelis. De oprichter van de Londense conceptstore Machine-A, die een mix van bekende merken en opkomend talent aanbiedt, overweegt eveneens om deze merken in het assortiment op te nemen. Maar ook andere merken zoals GmbH, Orange Culture en Buzigahill horen daarbij. Wie er uiteindelijk echt in de winkel komt te hangen, moet intern nog worden besloten, aldus Karelis op navraag van FashionUnited.

Voor Iwasa is het al duidelijk dat hij Buzigahill voor Takashimaya zal bestellen, vertelt hij tussen de shows van het presentatieformat Intervention van PR-bureau Reference Studios. Aan dit format namen naast Buzigahill ook merken als GmbH, Dagger en John Lawrence Sullivan deel. Maar hij zou ook nadenken over Marke en OBS.

Dit artikel is in het Nederlands vertaald met behulp van een AI-tool.

FashionUnited gebruikt AI taaltools om het vertalen van (nieuws)artikelen te versnellen en de vertalingen te proeflezen om het eindresultaat te verbeteren. Dit bespaart onze menselijke journalisten tijd die ze kunnen besteden aan onderzoek en het schrijven van eigen artikelen. Artikelen die met behulp van AI zijn vertaald, worden gecontroleerd en geredigeerd door een menselijke bureauredacteur voordat ze online gaan. Als je vragen of opmerkingen hebt over dit proces, stuur dan een e-mail naar info@fashionunited.com.