Pieter Muliers laatste collectie: Alaïa geperfectioneerd, niet opnieuw uitgevonden

Als het herfst/winterseizoen 2026 iets bewijst, is het dat mode kan verdelen. Toch is er één ontwerper die de branche gedurende zijn hele carrière steeds weer verenigt: Pieter Mulier. De Belgische ontwerper presenteerde tijdens Paris Fashion Week zijn emotionele laatste hoofdstuk bij Alaïa en onderstreept daarmee opnieuw zijn status als de favoriete ontwerper van alle ontwerpers.

Op woensdag nam hij na vijf jaar afscheid van het Franse modehuis, onder het toeziend oog van zijn mentor Raf Simons en zijn voormalige partner, jarenlange steun en toeverlaat en creatief directeur van Chanel, Mathieu Blazy.

Voordat Mulier in juli het Italiaanse modehuis Versace een nieuw tijdperk inluidt, bevestigt zijn laatste collectie voor Alaïa het centrale principe van zijn vijfjarige ambtstermijn. Een compromisloze toewijding aan de verfijnde erfenis van Azzedine Alaïa, gecombineerd met een consequente focus op kleding die daadwerkelijk gedragen wordt, in plaats van alleen online gepost te worden.

Het is een slotstatement dat zijn ontwerpfilosofie perfect samenvat, stevig geworteld in de integriteit van het kledingstuk en de duidelijke voorrang voor de vrouw die het draagt.

"Niets dan liefde"

Hoewel viraliteit nooit centraal staat in het werk van Mulier, wordt social media overspoeld met video's van gasten die hun laatste Alaïa-uitnodiging uitpakken: een op maat gemaakte aktetas met daarin een leren puzzel. In elkaar gezet vormt het een bruin korset, bezet met metalen studs.

Mulier zelf post een foto van het voltooide stuk met het bijschrift "Swan song… only love" [in het Nederlands: zwanenzang… niets dan liefde]. En liefde is een motief dat door zijn laatste collectie loopt. Niet alleen voor zijn ontwerpen, maar ook voor het vakmanschap dat de afgelopen vijf jaar in elk kledingstuk van zijn atelier is gestoken.

Tekst loopt verder na de afbeelding.

Zijn toewijding aan materiaal en vakmanschap groeit echter al lang voor zijn tijd bij Alaïa. De modewereld ziet hoe Mulier zijn eigen stem vindt als rechterhand van Simons bij Dior. Daar leidt hij de studio- en ontwerpteams voor couture, ready-to-wear en damesaccessoires. Een periode die is vastgelegd in de film ‘Dior and I’ (2014). De documentaire toont ook Muliers eigen ontwakende besef van het kunstenaarschap van couture en de toewijding van de ateliers.

Wanneer Alaïa hem na de dood van de oprichter aanstelt – na drie jaar waarin het huis eerst archiefbestsellers opnieuw uitbrengt op zoek naar de juiste creatieve opvolger – wordt Mulier bijna onlosmakelijk verbonden met de witte atelierjas van zijn team. In 2023, in lijn met zijn diep persoonlijke benadering van mode, opent hij letterlijk zijn wereld voor de branche. Hij nodigt de modewereld uit in Antwerpen, in zijn eigen huis als showlocatie. Een gebaar dat zijn overtuiging weerspiegelt dat mode geen spektakel is om te consumeren, maar een intiem gesprek tussen makers en dragers.

Dit eerbetoon is ook zichtbaar bij zijn laatste optreden voor Alaïa. In de Fondation Cartier bevindt zich op de ene helft van de begane grond de catwalk, terwijl op de andere helft een monumentaal doek hangt met portretten van alle Alaïa-medewerkers, gefotografeerd door Keizo Kitajima. In de show notes benadrukt Mulier dit gebaar door opnieuw zijn atelier te eren.

"Dit is mijn laatste collectie voor Maison Alaïa, een huis vol hart en ziel, waaraan ik het mijne heb gegeven", schrijft de ontwerper. "Deze collectie draait niet om mij. Het gaat om het Alaïa-team – onze familie – en is een uiting van alles wat we de afgelopen vijf jaar hebben geleerd, gevoeld en geliefd."

Wat Mulier echter bijzonder maakt, is niet alleen dankbaarheid en liefde, maar een benadering van mode die diep persoonlijk en intiem blijft. Visueel complex op zijn meest bejubelde momenten, maar tegelijkertijd geworteld in eenvoud, architectonische precisie, eerbied voor zijn voorganger en bovenal respect voor de vrouwen die zijn ontwerpen dragen.

Een puur afscheid

Wie een afscheid met veel tamtam verwacht, heeft het mis. Zijn laatste collectie is spectaculair in haar eenvoud. In plaats van grote gebaren is er een stille, bijna vastberaden elegantie. Afscheidscollecties worden vaak een podium waarop ontwerpers nog een laatste keer hun genialiteit tonen, zichzelf in de schijnwerpers zetten of een subtiele boodschap aan de branche meegeven. Bij Alaïa blijft dit alles achterwege.

Tekst loopt verder na de afbeelding.

Muliers afscheid wordt gekenmerkt door terughoudendheid en vormt een laatste statement dat volledig verankerd is in het idee van draagbaarheid. Juist daarin ligt waarschijnlijk zijn nalatenschap voor het huis: in een genereuze, heldere puurheid die blijft bestaan, ongeacht wie hem opvolgt.

"Minimaal, puur, essentieel. Gereduceerd tot de essentie van Alaïa", schrijft de ontwerper. "Het is zowel een reflectie op als van Azzedines werk, gekenmerkt door sporen van mijzelf. De uitdrukking van mijn tijd hier."

Tekst loopt verder na de afbeelding.

Deze houding is vanaf het begin zichtbaar. De collectie opent met minimalistische, nauwsluitende slipdresses die doen denken aan het minimalisme van de jaren negentig. Elk silhouet oogt ingetogen en precies, als een herinnering dat de ware maatstaf niet in spektakel ligt, maar in de integriteit van wat een vrouw daadwerkelijk draagt. Deze gedachte loopt als een rode draad door de hele collectie.

Tekst loopt verder na de afbeelding.

Binnen deze heldere vormentaal duiken echter steeds weer onverwachte momenten op. Swingjassen in de stijl van de jaren zestig vormen een tegenpool voor de smalle avondsilhouetten, net als leren jassen gecombineerd met trapsgewijze, geplisseerde tutu's. Zuilvormige maxijurken staan naast silhouetten met hoge splitten en ruches.

Drapeerde avondjurken krijgen grafische inzetstukken van krokodillenleer, terwijl nauwkeurig gesneden, double-breasted jassen worden gecombineerd met handschoenen en kostuums met bontafwerking verschijnen. Elk van deze stukken werkt als een subtiele afwijking binnen zijn verder zo minimalistische vocabulaire en toont aan dat terughoudendheid en inventiviteit elkaar niet uitsluiten.

Tekst loopt verder na de afbeelding.

Ook het archief is op veel momenten voelbaar aanwezig. Vooral in de capuchonjurken ontstaat een laatste gesprek tussen verleden en heden.

Een dergelijke dialoog begon Mulier al vijf jaar geleden. Bij zijn debuutshow liggen op elke stoel brieven, gericht aan de reeds overleden Azzedine Alaïa. Daarin schrijft hij dat hij heeft geprobeerd zijn gedachtewereld binnen te dringen, maar weet dat dit onmogelijk is. Ze hebben elkaar ontmoet, maar hij heeft nooit echt de kans gehad hem te leren kennen. Nu heeft hij tenminste de mogelijkheid om hem te bedanken.

Zijn laatste collectie maakt deze dankbaarheid tastbaar. En de branche beantwoordt die.